KAK is de onzin die we jarenlang ophopen zonder het te merken. De vergaderingen die nergens toe leiden. De verwachtingen die we nooit zelf hebben gekozen. De versie van onszelf die we spelen voor mensen die ons eigenlijk niet eens zien.

Het is niet dramatisch. Dat is net het probleem. KAK sluipt binnen als iets normaals.

Wim Cleiren schrijft over die onzin. Niet om je te motiveren. Niet om je een methode te verkopen. Maar omdat eerlijkheid — echte, ongemakkelijke eerlijkheid — zelden genoeg ruimte krijgt.

Het leven is te kort voor onzin. Maar dat weten we allemaal al. De vraag is wat we ermee doen.